12.02.2026
Artık boşluklar beni korkutmuyor. O kadar uzun süre onların
içinde yaşadım ki hiç çekinmiyorum. Büyük ya da küçük, o hiçlik halinin içi,
sadece etrafımda dönen kaosun son bulmuş hali. Yalnızlığıma çok alışkınım.
Deneme yanılmayla insanların arasında oluşlarım artık ardında sadece yorgunluk
bırakıyor. Gidişlerle gelişler ve yenilerle eskiler, benim dünyam kendini nötrleyerek dönüyor. Önyargılarımı yıllarca yıkmaya çalıştım. Hayır hayır, ben yanlış
anlıyorum böyle değildir dediğim her şey ve herkes süresi dolduğunda ilk anında yarattığı hisse geri döndü. Ara zamanlarında yanılmışım dediklerim bile
dahil olmak üzere üstelik. Hayat işte, insan kanıveriyor. Unutuveriyor, konduramıyor, hep
böyle olamaz diyor. Hep böyle oluyor.
