13.02.2026
Gece yatarken aldığım kararları sabahları anımsamıyorum.
Beni tüketen gündelik alışkanlığıma ya da içimi tırmalayan insanlara
(vesilesiyle insanlığa) belki bugün farklı olur diyerek bir şans daha
veriyorum. Olmuyor. Oysa bana iyi gelenleri biliyorum. Peki, insan kendine neden
eyler bunu hâlâ çözemedim. Muhtemelen senin cevabın benimkinden de farklıdır
zaten. Artık önemsemiyorum. Asi yanım uzun zaman önce törpülendi. Kolay kolay
sinirlenmiyorum. Fakat bu düşünsel kavgalarımdan bıktım. Bıkmanın doğru
motivasyon olduğunu seziyorum. Derin bir nefes alıyorum. Sabaha daha var.
