13.10.2025
Hep bütüne bakıyormuşum bir süredir. Bütünümde öyle her
şeyden vazgeçmiş, neden içimde hep süregelen acı, tükenmeyen hüzün var diye
sorgularken buluyordum kendimi. Günlük varoluşlarımda sanki yerin yedi kat üstünden görüyorum da bileşenlerimi, birbirlerinden ayıramıyorum gibi. Çünkü tasarım problemi çözerken, bütün ile
detay arasında gidiş gelişleri unutmuşum. Unutmayı seçmiş de olabilirim ama
konumuz bu değil şu an.
Tasarımın ne olduğunu burada anlatmayacağım. Anlatacağım şey, verilen her kararın tasarım oluşu. Mimari tasarım problemini çözmekle günlük yaşamın içinde karşılaştığın problemi çözmek özünde aynı. Mimarların çeşit çeşit meslekte başarılı olmasının veya başarılı olmasalar da farklı işlerde kendilerine iyi-kötü yer edinmelerinin esas sebebi aynı zamanda.
Genel huzursuzluğuma bazen o kadar kaptırıyorum ki kendimi, aslında detayların pek azında olan aksiliği tüm bütündeymiş gibi algılıyorum/inanıyorum. Oysa tek derdim o detayları fark etmek olmalı böyle anlarda. Çözülen küçücük o detay, tümü jilet kadar keskin hale getirebiliyor. Defalarca bunu uygulamış olsam da sil baştan hiç bilmiyormuşum gibi davranmam şaşılacak şey.
